The Berending Health Center, 2012
Wat er zoal gebeurt in het Center....
Goede dag beste familie, vrienden, bekenden en onbekenden,

Op 4 januari 2012 vertrek ik naar The Gambia tot eind april. Omdat Yahya met ontslag is gegaan in het Health Center, ga ik daar aan de slag als verantwoordelijke. Samen met Lamin( = OC ) en Binta en Isatou. De twee dames hebben beiden net een kind gekregen en zijn daarom 6 maanden met verlof.
Een groot pluspunt is, dat ik nu woon op het terrein van het Health Center, een woning tegen de "verloskamer" aan. Een hele vooruit gang in vergelijking met de lodge, van de twee jaren eerder.
Het is nu zomer, het droge seizoen, in Gambia. Dat is heel goed merkbaar aan het aantal zieke mensen. Gelukkig maar. Per dag komen er gemiddeld zo'n 15 tot 20 mensen. Verspreid over de hele dag.
De meest voorkomende aandoeningen zijn:
- griepklachten, dus verkoudheid, keelpijn, koorts, spierpijn
- wonden ten gevolge van "handenarbeid". De mensen hebben nergens machines
  voor, moeten dus alles met de hand doen (manpower ).
- diabetes, een te hoge bloedsuiker
- hoge bloeddruk
- SOA ( sexueel overdraagbare aandoeningen ). Hier schrik ik van, hoeveel mensen,
  met name vrouwen, dit hebben. Natuurlijk hebben de mannen dit ook, maar komen
  niet zo snle naar het Center om hulp/medicijnen.
- psychische klachten; kom je pas naar echt doorvragen achter.
- zwangerschap en met alle gevolgen van dien.
- huidproblemen en dan vooral bij kinderen. Ik wijt dit aan vitamine tekort. Een
  mogelijke oplossing zou zijn, om de kinderen dagelijks vitaminetabletten toe te
  dienen. Maar helaas, daar is het geld niet voor. De mensen eten vrij eenzijdig.
- infecties, met name aan het hoofd, de handen en voeten. Flinke puswonden.
  Hier doet Biogaze wonderen. Dat neem ik een groot aantal mee uit Nederland.
- maag- en darmproblemen.

Mijn indruk is, dat als ze naar het Center komen en je stuurt ze naar huis zonder medicijnen, zijn ze teleurgesteld. Het aantal medicijnen geeft de "ernst" van de situatie aan. Dit maakt indruk als ze thuis in de compound komen.

Er worden nogal kinderen geboren in zo'n dorp. Zeker 3 á 4 per week. Nog teveel bevallingen gebeuren thuis, maar gelukkig komen de vrouwen steeds makkelijker naar het Center. Daar staat o.a. een ambulance klaar, voor mochten er complicaties optreden. In het Center is heel veel mogelijk, maar het is geen hospitaal. Ik heb de eerste kinderen geboren zien worden. Opvallend is dat de kraamvrouw na ongeveer 30 minuten naar huis gaat. Het is niet toegestaan vanuit hun cultuur, dat er een man bij de bevalling aanwezig is. Voor mij is dat geen probleem, omdat ik niet tot hun "stam" behoor.
Per ongeluk was OC bij een bevalling en toen heeft de moeder van de kraamvrouw, de muren van het Center, zowel binnen als buiten, met bloed besprenkeld. Zou zij dat niet gedaan hebben, dan zou de man, OC in dit geval, de moeder en kind, komen te overlijden. Hun geloof vanuit de cultuur.

In het Center werken we 7 dagen per week. De Gambianen hebben geen of heel weinig respect voor tijd. Is niet belangrijk. Zo speelt datum, dag, jaar, leeftijd ook geen rol. De meeste mensen weten niet hou jong/oud ze zijn. Sommigen weten wel hun geboortejaar.
Om 7.00 uur 's morgen kunnen er al de eerste mensen zijn. Officieel starten we om 8.00 uur. Vanaf 14.00 uur zijn we "dicht", maar altijd bereikbaar voor accident en emergency( = ongelukken/spoedgevallen ).
Er komen steeds meer mensen uit de omliggende dorpen. Als daar verteld wordt dat er een blanke werkzaam is, kan dat een reden zijn om naar dit center te komen.
Wat verder in het voordeel werkt, is de goed medicijnen uit Nederland. Deze staan beter/goed bekend. De medicijnen die er in Gambia te koop zijn, komen uit China of India. Zijn niet de beste, heb ik mij laten vertellen.
 
De eerste baby, een meisje, waar ik de geboorte bij aanwezig ben. Wordt niet gewassen, verzorgd, maar meteen in doeken gewikkeld en aan Oma gegeven.
Mijn verblijf!
Het verblijf in Berending gaat mij steeds beter lukken en bevallen.
De eerste nacht dat ik aankom, slaap ik in Serekunda, in de compound van Lamin.
De volgende morgen vertrek ik met een taxi naar Marga en ga dan met haar naar Berending.
De eerste dagen is het niet makkelijk voor mij in het dorp. Heeft te maken met jaloezie. Voor Afrikanen,dus ook Gambianen,is het een grote "aanvulling" om een blanke als vriend te hebben. Die zijn tenslotte rijk en daar word je nooit slechter van.
Gelukkig is dit snel verdwenen en ik bepaal met wie ik om ga. Alle mensen van Berending liggen mij na aan het hart, maar een enkeling meer. Dat moet kunnen.
Omdat ik nu alleen woon, moet ik ook voor het eten zorgen. Dat is snel geregeld: ik ga 's avonds bij de ouders van Sulay in hun compound eten of het eten wordt mij gebracht. Ik vind het heel gezellig om naar hun toe te gaan. Daar brand een vuur buiten, omdat het 's avonds erg afkoelt en de mensen vinden het koud. Ik vind die temperatuur wel lekker( in het begin ). Later, verder in de tijd, heb ik het ook koud.
Veel vrije tijd breng ik door met lezen, puzzelen. Aardig is om hier te wonen, het is aan de "hoofdstraat". Daarom zie en hoor ik de hele dag mensen voorbij komen. gelukkig komen er een aantal naar me toe, om een praatje te maken. Hier ben ik vele malen minder alleen dan in de lodge.
Te gek. Zo leer ik ook veel mensen kennen en weet hun naam. Als je ze dan later groeten en hun naam noemt, voelen ze zich vereerd. Kleine moeite toch?
De woning heeft 3 kamers; een "woonkamer", een slaapkamer en een berging.
Verder is er een mooie veranda.
's Avonds heb ik elektriciteit van de sunsolar en kan daarom zelfs de laptop, radio,gebruiken.
Het Center heeft een eigen waterpomp. Deze werkt op een generator. Iedere morgen vul ik eerst de tank met 1000 liter water. Dit wordt in het Center gebruikt, door de mensen uit de omgeving en door mij.
Achter het Center, ongeveer 50 meter lopen, is een toilet en een douche. Ziet er naar Gambiaanse begrippen ( en zodoende ook voor mij ) heel keurig uit.

In de weekenden ga ik wel eens met Taffa en Lamin naar het strand, om daar iets kouds te drinken. Ik drink meestal water. Dit is niet koud. Een koelkast gebruikt teveel stroom. We gaan met z'n 3-en op de motor van Lamin. Hij werkt voor de regering en heeft dus een motor.

Er gaat geen dag voorbij of ik drink "groene thee". Deze brouwen ze op een vuurtje en wordt uit kleine glaasjes gedronken. Er wordt heel veel suiker in gebruikt. Ik vind deze thee erg lekker. Ik merk dat je hier eerder naar suiker verlangt dan thuis.

Op het laatste van mijn verblijf ( van 30 maart tot 21 april ) barst het van de cultuur in Berending. Er vinden namelijk de besnijdenissen plaats van ongeveer 60 jonge jongens. Dit gebeurt op 2 verschillende plaatsen in de bush.Bij een daarvan ben ik aanwezig. Er worden op zaterdag 30 maart, 41 jongen besneden. Ze worden eerst verdoofd, dan wordt het velletje afgeknipt en daarna gehecht.
We gebruiken Biogaze spray om het te "verbinden". Werkt geweldig. Is ook door mij mee gebracht uit Nederland van de donaties, dus dankzij U/jullie.
Op de andere plek gebeurt de besnijdenis op traditionele wijze. Geen verdoving, wordt niet steriel gewerkt, niet hechten en bladeren van de bomen om te verbinden. gevolg: veel jongen krijgen te kampen met infecties. Erg jammer want dat is niet nodig.

In de 3 weken dat de jongen is de bush verblijven, mogen de moeders hun niet zien. Er loopt een "figuur" door het dorp ( De Kankorang ) en die zorgt er voor, dat met name de vrouwen en meisjes uit de buurt blijven. Deze Kankorang loopt dag en nacht in het dorp. Heeft 2 grote messen bij zich.
Helaas is het niet toegestaan om van dit gebeuren foto's te maken of te filmen. Wel heb ik wat opnamen van het feest van te voren en het moment dat de jongens uit de bush naar huis komen.

Al met al: voor mij ben ik blij dat het voorbij is. De leefbaarheid in het dorp, stond op een erg laag pitje. Dit gebeuren vindt 1x per 4 á 6 jaar plaats.

De laatste week van mijn verblijf, was weer alles normaal.
 
De jongens worden kaal geschoren, de dag dat zij naar de bush vertrekken. De eerste 2 weken wordt er ook niet gedoucht.
Epilepsie.
Inmiddels zijn er 3 jonge mannen met epilepsie. De eerste is Sulaymon 26 jaar, de tweede is Mohammad, 29 jaar en de derde is Sannah, 16 jaar.
Sulaymon heb ik eind 2011 ingesteld op Carbamazapine. Een medicijn dat toevallen kan voorkomen.
Gelukkig heeft hij sinds dat hij door mij is ingesteld, geen toevallen meer gehad. Heb ik in mijn vorige verslag al melding van gemaakt.
Mohammad is de eigenaar van een shopje(winkeltje) in Kartong. Hij krijgt heel regelmatig een toeval. Via Moses, een vriend van Jan en mij, komt hij in het Center terecht. Ook hem stel ik in met eerder genoemd medicijn. Als hij een week aletr ter controle komt, krijg hij voor het Center een toeval. Ik leg hem op een bed en na ongeveer 5 minuten komt hij "bij". Mohhamad weet niet dat het gebeurd is. Ik verhoog iets de medicatie. Als hij de week voordat ik naar huis ga op controle komt, blijkt dat hij geen toeval meer gehad heeft. Mooi zo!!

Sannah woont een paar dorpen van Berending af. Zijn moeder is vroedvrouw in het ziekenhuis in Gunjur. Sulay Tamba vertelt mij over Sannah. gezien zijn toevallen gaat hij niet altijd naar school en nog veel erger: hij trekt zich terug.
Samen met Sulay ga ik hem op een zondag bezoeken. Neem de medicijnen mee en ga hem ook proberen in te stellen. De eerste weken hoor ik via Sulay, dat Sanaah nog af en toe toevallen heeft. Ik verhoog iets de dosis en wat blijkt: hij krijgt geen toevallen meer( tot op heden ). Voordat ik naar huis ga, bezoek ik hem nog eens. Ik ken hem bijna niet terug. Voegt zich weer bij de "groep" en gaat naar school. Wat ben ik ook blij voor hem.
Bij Evelien bestel ik nieuwe medicatie, zodat wij weer vooruit kunnen als ik terug kom op 1 juni. Stoppen is namelijk NIET meer mogelijk.

Te gek toch, onder anderen mede dank zij U/jullie. 
Dit is Sannah!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

03.01 | 17:18

prachtig Denis een naamgenoot echt verdiend, wij wensen jullie een vruchtbaar en gezond jaar in 2018, groeten vanuit Berlicum xxx

...
19.12 | 09:54

Jij hebt ook facebook? Dan stuur ik je daar een messenger bericht" ok. MAr dan moet je het wel accepteren

...
18.12 | 23:00

Ja dat kan ook, via internet is veel mogelijk, waar woon jij?

...
18.12 | 22:14

Ik heb je naam gegoogeld en kwam ws op deze site terecht

...
Je vindt deze pagina leuk