Wonen: soms moeilijk!

Kort verslag!

Het laatste nieuws

JULI-DECEMBER 2015! 

3 juli kom ik aan, laat in de avond. Wordt opgehaald door Bubacarr en Baks.

Op maandag 6 juli start ik in het center. Ik zie OC niet en ga er vanuit dat hij vakantie heeft. Zo gaat dat, niemand zegt iets. Ik zie hem ook niet in het dorp. Een paar weken later hoor ik via de tamtam, dat hij zich aangemeld heeft voor de army. Als dat door gaat, komt hij dus niet meer werken in het center. En dat gaat door, op 23 augustus moet hij starten en vertrekt voor meerdere weken naar Bakau.

Het is regenseizoen en daarom drukker, maar dat geeft niet. Met de hulp van Papi, Binta en Isatou, lukt het. Later komt Doudo erbij, die wil nl voor nurse gaan leren en komt ervaring opdoen. Dat gaat lukken met hem, maar natuurlijk moet hij leren en "afleren". Bespreek dat ook met hem.

Het eerste weekend komt op zaterdagmiddag rond 5pm een moeder met haar 9 maanden oude zoontje Bubacarr. Ze zegt hij is ziek. Ik check hem na en m.i. valt het wel mee. Heeft geen koorts, longen no problem. Geef Paracetamol supp voor avond en nacht en vraag haar, morgenvroeg naar center te komen. 's Nachts om 2.30am wordt ik wakker gemaakt. De moeder, vader en vriend, zijn er met Bubacarr. Hij maakt zo'n eigenaardig geluid, dus besluit hem naar ziekenhuis in Brikama te verwijzen.

Helaas, net voor aankomst daar, overlijdt hij. Ze bellen mij meteen op. Oorzaak: kom je nooit achter.

Het volgende voorval heeft mij ook erg aangegrepen. Op een zaterdagmorgen als ik aan het werk ben, komt de moeder van Bubacarr(onze vriend) met 3 vrouwen en pas geboren baby op arm naar het center. De moeder is die nacht bevallen(na 7 maanden zwangerschap, nooit voor controle geweest) van een tweeling, twee jongetjes.

 Een is meteen overleden. het babytje heeft infuus nodig en natuurlijk extra zorg, omdat het niet voldragen is. Er zit alles op en aan, kleur is goed, maar heeft voeding/vocht nodig. Ik schrijf brief voor ziekenhuis. Na getreuzel van bijna een uur, vertrekken de dames. Kaddy(moeder Bubacarr) en ik, denken dat ze naar het ziekenhuis gaan en hopen we.

regelmatig doe ik navraag en Kaddy eveneens. Wat blijkt op maandag, zijn niet naar het ziekenhuis gegaan en tweede jongetje is ook overleden. Geen geld, maar ook de wil van God spelen hier dan een rol.

In het regenseizoen komt veel voor: longproblemen, Malaria, huidproblemen, wonden(ivm werken op het land),ooginfecties.

De "gewone" dingen lopen het hele jaar door, zoals hoge bloeddruk, diabetes, epileptie, bloedarmoede, maagproblemen, diarree en braken.

Gelukkig kunnen we in de 96% van de gevallen de mensen in het center helpen, dus geen doorverwijzing.

Heeft ook te maken met de medicijnen die wij opsturen vanuit Nederland. Daar hebben heel veel mensen in Berending en omgeving baat bij. Staat center ook om bekend, de medicijnen. Mensen komen uit Gunjur, Madia Salaam, Misera, Kartong, Katack(Senegal),Sifoe.

Wat niet altijd makkelijk is, maar wel begrijpelijk, dat mensen zowel lokale behandeling als behandeling is center  combineren.

Een voorbeeld: Lamin, een jongen van 14 jaar, is gebeten door een slang. Ouders gaan voor lokale behandeling. Na paar weken komen ze in center en ik zie, dat gaat niet goed. Flinke pussende wond, gezwollen been en is erg afgevallen. Ik ken hem omdat ik Lamin 's morgens zie als hij naar school gaat in Berending. Woont nl. in Misera.

Stuur hem naar Serekunda Hospital en daar verblijft hij ruim twee weken. Na ontslag komt hij enkele malen voor wondverzorging, maar opeens zien we hem niet meer. Moeder kiest voor lokale behandeling opnieuw. Tot op heden is lamin niet opgeknapt.

Zo kan ik meerdere voorbeelden noemen, met soms ook de dood tot gevolg. Ik zeg zeker niet, dat wij dat hadden kunnen voorkomen.

Dit is het eerste regenseizoen dat er toch meerdere gasten zijn geweest. Onder andere Karen, Ees en Evelien. Veel plezier van gehad in het center. Hebben ons op verschillende gebieden goed geholpen.

Ees en Evelien hebben tijdens mijn ziek zijn, zelfs waar genomen.

Karen heeft de administratie bij gewerkt. Dank jullie wel!!!

Hay van Hubertine heeft de prachtige nieuwe bedden voor de kraamafdeling in elkaar gezet. Is een hele vooruit gang. De kraamvrouwen willen nu langer blijven, hahahah. No problem!!

Wat de kist/kistkoeler betreft: het plan ligt klaar. Moet nu nog uitgevoerd worden. Zullen we aan gaan werken als ik terug ben. Plan ziet er goed uit en nu hopen dat het gaat werken.

 Natuurlijk gaat het werken en wonen daar niet altijd over rozen.

Een jonge man uit het dorp is arts en werkt in Banjul ziekenhuis. Voordat ik naar huis kwam in mei, kwam hij af en toe een spreekuur doen. Meestal onaangekondigd en dan op zondag.

Heb toen afspraken hierover met hem gemaakt en dat zag hij wel zitten. Tot eind oktober hoor of zie ik hem niet.

Dan komt hij op een zondagmorgen ineens te "voorschijn". Geeft aan: ik kom het overnemen van je. Op dat moment was ik bezig met een patient. Vraag hem te wachten, maar dat doet hij niet. Hij praat maar door. Om een lang verhaal kort te maken, ik stuur hem weg. Hij heeft zich niet aan de gemaakte afspraken in april jl. gehouden en komt nu zonder melding vooraf, het werk overnemen. Dat kan ik niet accepteren.

Buiten op weg naar huis ontmoet hij mensen van Pallum en meldt, wat er voorgevallen is. Zij nemen contact met mij op; ik ben bij Marga en die had ik het al verteld(gelukkig en uitte haar mening). Zij gaf mij gelijk. Voor Pallum lag dat even iets anders, maar al gauw zagen ook zij in, wie er niet correct gehandeld had.

Tot op heden niets meer van hem gehoord. Ik heb wel mijn excuus via, via, aangeboden aan hem. Na zo'n voorval praat het hele dorp daarover. Is meestal zo voorbij en dus deze keer ook. Er zijn mensen die zijn partij kiezen en enkele nemen het voor mij op, met name moeder van Bubacarr, Kaddy Sanyang.

In zo'n dorp is iedereen familie, bevriend met elkaar en dat maakt het oplossen van problemen, moeilijker. Vandaar: NO PROBLEM!

In de afgelopen maanden zijn er natuurlijk ook weer kinderen geboren, zowel in het center als thuis. Minder dan in het voorjaar.

Ik ben altijd blij als ik medelanders ontmoet. Speciale dank aan: Karen, Ees en Evelien, Hubertine en Hay en medegasten, JP, Arno, Miep, Betsie, Afra, Paula en Sandra en die ik vergeet te noemen.

 Op dit moment ben ik Nederland in Ede. Op 2 januari, volgende jaar pas, ga ik weer terug.

Hoop dat het weer gaat lukken. Dit kan alleen met steun en hulp van dierbaren, familie, vrienden en bekenden. Ik vertrouw er op!!!

Lieve groeten en ABARCA(= dank je wel in Djola).

Het laatste nieuws

Het wonen daar in Berending, The Gambia is niet altijd even makkelijk.

Je bent ver weg van je naaste, familie en vrienden.

Om een Gambiaan als vriend te hebben, is niet zo makkelijk. Natuurlijk speelt cultuurverschil grote rol. Wij zijn meer open en willen graag problemen bespreken en oplossen. Dat is voor hun erg moeilijk en zelfs niet echt belangrijk.

Wat ik ervaar is dat als je er op vakantie komt, het zo anders is. Je ziet natuurlijk wel iets van de cultuur, doch alleen het tipje van de sluier wordt opgelicht.

Hoe de mensen daar zijn heeft natuurlijk ook zijn voordelen. Ze "vergeten" heel snel. Komen er niet op terug. Is passe.

Ik ben heel erg blij dat het werk mij zoveel voldoening geeft. Daar put ik de meeste energie uit.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Monique de Koning | Antwoord 17.02.2016 14.50

Hoi Denis,
Hier even een bericht van je oud-collega Monique. Wat een bergen verzet jij daar! Geweldig om te lezen. Hoop op ontmoeting in het Edese!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

03.01 | 17:18

prachtig Denis een naamgenoot echt verdiend, wij wensen jullie een vruchtbaar en gezond jaar in 2018, groeten vanuit Berlicum xxx

...
19.12 | 09:54

Jij hebt ook facebook? Dan stuur ik je daar een messenger bericht" ok. MAr dan moet je het wel accepteren

...
18.12 | 23:00

Ja dat kan ook, via internet is veel mogelijk, waar woon jij?

...
18.12 | 22:14

Ik heb je naam gegoogeld en kwam ws op deze site terecht

...
Je vindt deze pagina leuk